กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 118 ยัยหนูน่าสงสารที่ไร้ที่พึ่งพิง
“เอาละ ภารกิจของพวกคุณในวันนี้คือหาบมูลสัตว์ เวลากระชั้นชิดแต่งานหนัก รีบทำเข้าเถอะ! จะปล่อยให้ทุกคนมารอครอบครัวคุณไม่ได้หรอกนะ”
ผู้จดแต้มพูดประโยคนี้จบก็เดินจากไป
ทิ้งให้ตระกูลสวี่ยืนหน้าสิ้นหวังอยู่กับที่
ตอนนี้พวกเขาอยากจะทิ้งงานไม่ทำแล้วจริง ๆ
แต่มาถึงที่นี่แล้ว หลายสิ่งหลายอย่างก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะตัดสินใจเองได้อีกต่อไป
สวี่เว่ยกั๋วทำได้เพียงทำงานอย่างระมัดระวัง แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ยังมีคราบกระเด็นมาเปื้อนขากางเกงของเขาอยู่บ้าง ทำเอาคนคลื่นไส้แทบแย่
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในเมือง เขาเป็นคนรักความสะอาดที่สุด จะมีเรื่องแบบที่ถูกคราบมูลสัตว์กระเด็นเปื้อนตัวแบบนี้เกิดขึ้นได้ที่ไหน?