บทที่ 119 พวกเธอน่ะ ไม่มีวาสนาดีเท่าเถียนเถียนหรอก

บทที่ 119 พวกเธอน่ะ ไม่มีวาสนาดีเท่าเถียนเถียนหรอก

“ดูพี่สะใภ้รองพูดเข้าสิ พวกเราอยู่ในเมือง ต่อให้ไม่มีงานทำ คนที่หามาแต่งด้วยก็ต้องเป็นครอบครัวในเมืองที่มีงานทำอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ลูกสาวบ้านฉันทำงานที่สหภาพแรงงานแล้วนะ นี่มันเป็นสาวเนื้อหอมชัด ๆ ต่อไปคนรักที่หาให้ก็ย่อมไม่เหมือนเดิมแล้ว พวกเราจะหาทั้งทีก็ต้องหาระดับหัวหน้า”

ตอนนี้อวี๋ชุนฮวาก็ฟังออกแล้ว นี่กำลังรังเกียจที่เมื่อกี้เธอพูดถึงคนงานว่าเสียหน้าสินะ?

ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ทว่าคนบ้านนี้ช่างมีความทะเยอทะยานสูงส่งเสียจริง ตัวเองคิดว่ามีงานทำแล้วเก่งกาจนัก หรือฝ่ายชายตอนหาคู่จะไม่เลือกบ้างเลยหรือ?