เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 117 ยังไม่เข้าใจสถานการณ์อีกเหรอ?
หลินอวี้ฉินไม่กล้าสบตาเธอด้วยซ้ำ เพียงแค่มองแวบเดียวก็ก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรู้สึกผิดหรือไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าศัตรูกันแน่ แต่กู้ซืออวี๋ก็ไม่ได้ใส่ใจ
คนก็ลงชนบทมาแล้ว
หลังจากนี้ยังต้องกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกหรือ?
คาดว่าต่อไปคงมีเวลาให้ได้เจอกันอีกเยอะเลยล่ะมั้ง?
ถึงเวลานั้นเธอจะรอดูงิ้วฉากเด็ดของครอบครัวสวี่ก็แล้วกัน
กลับเป็นสวี่เจียเป่าที่พอเห็นกู้ซืออวี๋ก็ยังโบกมือให้เธอ แถมยังสะบัดมือแม่ของเขาออกแล้ววิ่งมาอยู่ข้างกายกู้ซืออวี๋
“ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ? ฉันหิวแล้ว เธอรีบพาฉันไปกินข้าวหน่อยสิ”
กู้ซืออวี๋ก้มหน้ามองเจ้าอ้วนที่ดูแล้วยังอ้วนท้วนอยู่บ้าง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า “อยากกินอะไรก็ต้องไปหาพ่อแม่ของนาย มาหาฉันก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ”