กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 11 ข้างนอกต่างก็บอกว่าแม่เป็นแม่เลี้ยงใจร้าย...
“ฉันบอกว่าพี่ชายของเสี่ยวอวี๋ พวกเธอถ้าอยากกินก็ไปซื้อเองสิ! เธอมาหาฉัน ฉันก็ไม่มีทางออกหรอกนะ พวกเธอมาจากชนบทเลยไม่รู้ เสบียงในเมืองของเราล้วนมีการกำหนดปริมาณตายตัว คูปองเนื้อสัตว์ของฉันเดือนนี้ใช้หมดไปแล้ว หมดหนทางจริง ๆ”
ปากของหลินอวี้ฉินพูดคำขอโทษ แต่กลับไม่ได้มีความรู้สึกผิดเท่าไรนัก ทั้งในและนอกคำพูดยังแฝงความหมายประชดประชันอยู่บ้าง
เดิมทีคิดว่ากู้เจ๋อหมิงจะทะเลาะกับเธอ ทว่าคาดไม่ถึง กู้เจ๋อหมิงกลับทำท่าทางซื่อสัตย์ พยักหน้าแสดงความเข้าใจ “คุณน้า ผมเข้าใจแล้วครับ ไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณน้าจะมีความลำบาก ไม่เป็นไรครับ ที่บ้านผมพอดีให้เงินมานิดหน่อย ผมไปซื้อเนื้อเองก็ได้ครับ”