กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 12 ยกหินทุ่มเท้าตัวเอง
“เอาละ ตอนนี้คุณกำลังทำอะไร? มีอะไรให้น่าร้องไห้กัน คำพูดเด็กไร้เดียงสา เด็ก ๆ ก็คงแค่ได้ยินอะไรมาจากข้างนอก คุณค่อย ๆ พูดกับลูกดี ๆ ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“คุณนี่ช่างสอนลูกเก่งนักนะ แล้วทำไมไม่เห็นคุณไปพูดกับลูกเองล่ะ? อีกอย่าง ทำไมฉันถึงถูกคนข้างนอกเอาไปพูดถึงกัน ก็ไม่ใช่เพราะลูกสะใภ้แสนดีของคุณไปทำลายชื่อเสียงฉันอยู่ข้างนอกหรอกเหรอ ฉันทนไม่ไหวแล้ว สวี่เว่ยกั๋ว ฉันจะกลับบ้านเดิม ฉันไม่อยากปรนนิบัติคนครอบครัวใหญ่ขนาดนี้แล้ว!”
พูดจบก็บ่นกระปอดกระแปด เล่าเรื่องที่พี่ชายสองคนของกู้ซืออวี๋คอยจับผิดในวันนี้ให้ฟังจนหมด
สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่า “ถึงยังไงบ้านนี้ ถ้ามีฉันก็ต้องไม่มีนังนั่น ถ้ามีนังนั่นก็ต้องไม่มีฉัน”