กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 9 ครอบครัวบ้านเดิมมาหนุนหลังแล้ว
คนเราคงเป็นเช่นนี้ เวลาอยู่คนเดียวก็สามารถรับมืออย่างเข้มแข็งได้ แต่พอมีคนมาใส่ใจและปลอบโยน ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกน้อยใจ
เมื่อเห็นน้องสาวเป็นเช่นนี้ กู้เจ๋อหมิงก็ยังคงเป็นกังวล ท้ายที่สุดแล้วน้องเขยก็จากไปแล้ว ตอนนี้น้องสาวกำลังตั้งครรภ์ พอคิดว่าหลังจากนี้น้องสาวต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพัง
อีกอย่างก่อนหน้านี้น้องเล็กก็มีนิสัยแบบนั้น ถูกที่บ้านตามใจมาตลอด ไม่เคยตกระกำลำบาก พอต้องเผชิญกับเรื่องมากมายขนาดนี้ในพริบตา คงจะหวาดกลัวมานานแล้ว เขาจึงรีบเอ่ยปลอบใจ “ขอโทษนะ พี่สี่มาสาย ปล่อยให้เธอต้องเผชิญเรื่องนี้คนเดียว”
“อืม ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะพากลับไปนะคะ”