เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 498 คำขออันมิบังควร
......
แสงอรุณยามเช้าสาดส่องรำไร เคลือบหมู่ขุนเขาของแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชางด้วยสีทองจางๆ ชั้นหนึ่ง
จิ่นหลีในชุดกระโปรงสีแดงเดินเยื้องย่างไปตามทางเดินศิลาสีเขียวในย่านตลาดด้วยท่วงท่าสุขุมนุ่มนวล
ต้นหญ้าน้อยสี่ใบที่เย่ฉางชิงจำแลงกายหมอบอยู่อย่างสุขสบายท่ามกลางมวยผมดำขลับของนาง ใบหญ้าสั่นไหวเบาๆ ไปตามจังหวะการก้าวเดินของนาง
ย่านตลาดยังคงคึกคัก ผู้คนหลั่งไหลขวักไขว่ เสียงร้องเรียกลูกค้าและเสียงต่อรองราคาดังก้องไม่ขาดสาย
เพียงแต่ยามที่เงาร่างสีแดงอันงดงามตระการตานั้นปรากฏตัวขึ้น อากาศรอบด้านก็ราวกับหยุดนิ่งแข็งค้างไปชั่วพริบตา
เย่ฉางชิงสัมผัสได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่ทอแสงจับจ้องมาจากทั่วทุกสารทิศ และได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่วเบาที่แม้จะพยายามกดเสียงให้ต่ำที่สุดแล้วแต่ก็ยังคงจับใจความได้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาบ้าง