เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 497 ยาชูกำลังใจ
......
และในชั่วพริบตาเดียวดุจประกายไฟจากหินเหล็กไฟที่เขาได้รับบาดเจ็บจนเซถอยหลังนั้นเอง คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำท่าจะระเบิดตัวเองรอบกายของหลี่อวี้ชางก็หดกลับคืนดุจกระแสน้ำในพริบตา เขาตวัดมือกลับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“แควก!”
ห้วงมิติอันแข็งแกร่งถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกขนาดมหึมาได้อย่างง่ายดายราวกับผืนผ้า เบื้องหลังนั้นคือกระแสมิติอันปั่นป่วน
เขาหันศีรษะกลับมาอย่างเย็นชา ใช้ดวงตาสีขาวบริสุทธิ์คู่นั้นมองหลี่เสวียนเทียนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในรอยแยกมิติทันที
รอยแยกมิติสมานปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว บนท้องฟ้ายังคงหลงเหลือกลิ่นอายสีขาวหม่นอันน่าหวาดหวั่นและกลิ่นคาวโลหิตอริยะที่ฟุ้งกระจาย ทว่าเงาร่างของหลี่อวี้ชางกลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยโดยสิ้นเชิง ไม่ทราบว่าหลบหนีไปยังทิศทางใด