เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 322 เงินก้อนมหึมา
...
บรรพชนหมื่นทัณฑ์มองดูคลังสมบัติที่พลันว่างเปล่าโล่งโจ้งชนิดที่วิ่งม้าเดินเล่นชมนกได้จริงๆ รวมถึงท่าทาง “ปากบอกไม่เอาแต่ร่างกายซื่อสัตย์ยิ่งนัก” ของเย่ฉางชิง คำพูดที่เตรียมไว้พลันจุกค้างอยู่ในลำคอ ชะงักงันไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกยิกๆ อย่างแทบสังเกตไม่เห็น
“...” บรรยากาศรอบข้างพลันปกคลุมไปด้วยความเงียบงันอันน่ากระอักกระอ่วนสายหนึ่ง
ครู่ใหญ่ต่อมา บรรพชนหมื่นทัณฑ์ดูเหมือนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับตัดสินใจแน่วแน่บางอย่าง น้ำเสียงพลันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนมีเมตตาอย่างยิ่งยวด มิหนำซ้ำยังเจือรอยยิ้มจางๆ อีกด้วย?
“แฮ่ม จะรู้สึกละอายใจไปไยกัน” รอยยิ้มบนใบหน้าของบรรพชนกลับมาเปี่ยมเมตตาอีกครั้ง มิหนำซ้ำยังเจิดจ้ากว่าเมื่อครู่หลายส่วน “พวกเราอาจารย์และศิษย์ ไยต้องแบ่งแยกเจ้าข้า ตบะของเจ้ารุดหน้า ก็คือความปลาบปลื้มยินดีที่สุดของอาจารย์แล้ว”