เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 227 นักบุญร่วงหล่น
......
บนยอดเขากุยอวิ๋น เมฆหมอกปกคลุมลอยวน แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความสดชื่นชุ่มฉ่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของขุนเขา
เย่ฉางชิงนอนเอกเขนกอย่างเกียจคร้านอยู่ในอ้อมกอดของจิ่นหลี สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเรือนกายและเสียงหัวใจที่เต้นอย่างสม่ำเสมอของคนตรงหน้า ในใจราวกับซุกซ่อนกลุ่มแสงอันอบอุ่นละมุนละไมเอาไว้
สำหรับเรื่องราวสุดแสนน้ำเน่าระหว่างหลี่เสวียนเทียนกับมู่อี้ฉิงนั้นพวกเขาหาได้ล่วงรู้ไม่ กระทั่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลี่เสวียนเทียนสังเกตเห็นและสะกดรอยตามพวกเขามานานมากแล้ว
ช่วงหลายวันนี้ เย่ฉางชิงรู้สึกอยู่เสมอว่าจิ่นหลีมีบางอย่างเปลี่ยนไป ทว่ากลับบอกไม่ถูกว่าแตกต่างจากเดิมตรงจุดใดกันแน่
เป็นเพราะพูดมากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย? หรือเป็นเพราะรอยยิ้มที่เผยออกมาโดยไม่ตั้งใจระหว่างคิ้วอันเย็นชาดุจน้ำค้างแข็งคู่นั้นปรากฏบ่อยครั้งขึ้นกันแน่?