เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 เขาผานหยวน
......
จิ่นหลีถูกถามจนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
แสงจันทร์สาดส่องอาบไล้บนขนตาที่สั่นระริกเล็กน้อยของนาง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงค่อยเอ่ยขึ้นเสียงเบา "ขอเพียงเป็นเสี่ยวชิง......ล้วนดีทั้งสิ้น"
คำตอบที่นางคิดเอาเองว่าสมบูรณ์แบบแล้ว เมื่อตกกระทบเข้าสู่โสตประสาทของเย่ฉางชิงกลับไพเราะเสนาะหูอย่างยิ่ง
"อ้อ~" เย่ฉางชิงลากเสียงยาว พยักหน้าอย่างพึงพอใจ พลางควบคุมสีหน้าของตนเองเอาไว้เป็นอย่างดี "ขอเพียงคนที่พี่สาวอาหลีชอบยังคงเป็นข้าก็พอแล้ว!"
จิ่นหลีเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตนเองพลั้งปากพูดอะไรออกไป ใบหน้างามพลันซับสีแดงระเรื่อดุจเมฆอรุณ แม้แต่ปลายใบหูก็ยังย้อมไปด้วยสีชมพูระเรื่อ
นางเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ทว่ากลับได้ยินเสียงถ้วยชามกระทบกันดังมาจากด้านหลัง——เจ้าภูตหญ้าน้อยตัวหนึ่งก้มหน้าก้มตากินมูมมามราวกับหมาป่าและเสือขึ้นมาอีกแล้ว