เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 เจ้าไม่อยากให้ข้าโตขึ้นหรือ
......
แสงเมฆอรุณยามเย็นค่อยๆ จางหาย ผืนฟ้าย้อมไปด้วยสีน้ำเงินเข้มดุจน้ำหมึกล้ำลึก แสงดาวเริ่มทอประกาย ส่องสว่างสอดประสานกับโคมแก้วหลิวหลีที่แขวนประดับอยู่บนลานกว้างยอดเขาโภชนา
พื้นหยกขาวเปล่งประกายเงางามชุ่มชื้น บนโต๊ะไม้จันทน์แดงทุกตัวต่างจัดวางอาหารเลิศรสหายากเอาไว้จนเต็มเปี่ยม
เนื้อสัตว์วิญญาณย่างจนเหลืองกรอบนอกนุ่มใน ผลไม้วิญญาณสดฉ่ำน่าลิ้มลอง สุราทิพย์น้ำอมฤตบรรจุอยู่ในจอกหยกเขียว ลอยกรุ่นไปด้วยปราณวิญญาณจางๆ
หลี่เสวียนเทียนนั่งสง่าอยู่ตำแหน่งประธาน สวมชุดคลุมยาวสีดำสนิทปักลวดลายเมฆสีทองหม่น ส่วนอวิ๋นจืออวิ๋นนั่งอยู่ทางซ้ายมือของเขา สวมชุดกระโปรงยาวผ้าโปร่งสีขาวเรียบ คิ้วตาแฝงรอยยิ้มละมุน
แดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชางมีอริยะอยู่สามท่าน นอกจากหลี่เสวียนเทียนแล้ว ก็คือท่านอาจารย์ของสือเหมี่ยวเหมี่ยว ผู้เป็นเจ้าภูเขาแห่งเขาหลิงเถียน น่าเสียดายที่ทั้งสองท่านไม่ได้มาร่วมงาน