เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 298 นายเล่นของนาย ฉันเล่นของฉัน
หอคอยโลก ชั้นที่หนึ่ง
มีเพียงวังวนเมฆดาราอันลึกล้ำที่หมุนวนอยู่ เศษเสี้ยวดวงดาวนับไม่ถ้วนซึ่งละเอียดราวฝุ่นผงลอยขึ้นลง กระทบกัน แล้วดับสูญอยู่ภายใน เปล่งแสงเรืองรองแผ่วเบาแต่คงที่ ส่องสว่างไปทั่วมิติอันแปลกประหลาดแห่งนี้
หย่งเย่ดูเหมือนจะ “ได้ยิน” เสียงหมากกระทบกระดานดังกังวานชัดเจนในสุญตา
และมองเห็นภาพเงากระดานหมากขนาดมหึมาซึ่งประกอบขึ้นจากลำแสงล้วน ๆ ทอดตัดไขว้กันวูบผ่านไปในฟ้าบุพกาล
ราวกับมีผู้เล่นหมากไร้รูปร่างนับไม่ถ้วนกำลังประลองหมากกันที่นี่มาตั้งแต่โบราณกาล
ณ ขอบมิติ กระแสปราณฟ้าบุพกาลไหลร่วงลงมาราวน้ำตก ทว่าพอแตะขอบเขตหนึ่งก็พลันย้อนกลับขึ้นไปอย่างไร้เสียง วนเวียนซ้ำไปมา
ณ ใจกลางที่ฟ้าบุพกาลกับระเบียบถักทอกัน กระดานหมากขนาดมหึมาซึ่งเปล่งประกายดุจหยกนวลลอยนิ่งอยู่
กระดานมีเส้นแนวนอนและแนวตั้งด้านละ 19 เส้น ราวตาข่ายฟ้าดิน แบ่งมิติทั้งหมดออกเป็นจักรวาลช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน
สองฝั่งของกระดานมีแท่นหินเก่าแก่เรียบง่ายตั้งอยู่