เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 297 ไม่เป็นหมากรุก
หย่งเยี่ยดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว อย่างน้อยเขาก็ชัดเจนในจุดหนึ่ง—
ที่นี่เส้นเวลาต่างกัน เขาจึงมองไม่เห็นคนอื่น!
“ไม่นึกเลยว่าจะมีจักรวาลสี่มิติอยู่จริง...” หย่งเยี่ยกล่าวพลางถามประโยคหนึ่ง “ยังมีจักรวาลหกมิติ หกมิติอีกไหม?”
ชายชราส่ายหน้า “มี แต่ว่าหายไปหมดแล้ว แม้แต่จักรวาลสี่มิติก็เหลือเพียงที่แห่งนี้ที่เป็นหมื่นโลกาเท่านั้น”
“ทำไมล่ะ?” หย่งเยี่ยถามด้วยความประหลาดใจ
ชายชรายิ้มอย่างจนใจ “เรื่องนี้ผู้สืบทอดโลกต้องไปสำรวจด้วยตัวเองแล้ว”
หย่งเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามคำถามอีกข้อ “อาณาเขตหมื่นโลกาเวลาตรงกับโลกภายนอกไหม?”
ชายชราได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม “ผู้สืบทอดโลก เวลาที่นี่เป็นเพียงพิกัดมิติหนึ่งเท่านั้น เวลาไม่ได้ไหลไปในเส้นตรงเส้นเดียว”
หย่งเยี่ยชะงักไป