กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนโต๊ะอาหาร บรรยากาศดูแปลกพิลึก
หวังหยาซิงและกู่จื่อยวี่นั่งแยกกันอยู่คนละหัวโต๊ะ ไม่มีใครมองหน้าใคร อาหารเช้าตรงหน้าแทบจะไม่ได้แตะ
มีเพียงว่านหลีที่ประคองแก้วน้ำร้อนไว้ในมือแล้วจิบทีละนิด
“โย่ มากันครบเลยนะ”
เฉินเนี่ยนทักทายอย่างคนไม่คิดอะไรก่อนจะนั่งลง
“ว่านหลี อาการดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
เมื่อวานว่านหลีมีไข้ต่ำ แม้ตอนนี้จะลงแล้ว แต่ทั้งคนก็ยังดูเหี่ยวเฉาไร้เรี่ยวแรง
“ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ ขอบคุณที่พี่เหนี่ยนเป็นห่วงนะคะ”
ว่านหลียิ้มให้เขาอย่างอ่อนแรง
“ก็ดีแล้ว”