กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่กี่วันต่อมา เฉินเนี่ยนถึงได้เข้าใจว่า “ฝึกพิเศษ” ของหวังหยาซิงคืออะไร
มันคือการทรมานที่เกิดขึ้นทุกที่ทุกเวลาโดยไม่มีข้อยกเว้น
เช่น เช้าตื่นมาแปรงฟัน หวังหยาซิงจะใส่ชุดนอนผ้าไหมคอลึกก้มมองไม่เห็นอะไร เดินสะลึมสะลือเข้ามาสวมกอดเขาจากด้านหลัง เอาคางเกยไหล่เขาแล้วพ่นลมใส่เขาในกระจก
“แบ่งยาสีฟันให้หน่อยสิ”
หรืออย่างตอนเขานั่งดูทีวีที่โซฟา หวังหยาซิงจะถือจานผลไม้แล้วจงใจสะดุดล้มลงมาในอ้อมแขนเขาทั้งตัว เชอร์รี่ในมือหกเลอะตัวเขาเต็มไปหมด
“อุ๊ย ขอโทษนะ”
หรืออย่างตอนเขาเล่นเกมอยู่ครึ่งทาง หวังหยาซิงจะนั่งเป่าผมอยู่ข้าง ๆ เขาด้วยไดร์เป่าผม
ลมร้อนแฝงด้วยกลิ่นหอมของยาสระผมเป่ารดจนความคิดของเขาเตลิดเปิดเปิง
“เสียงดังรบกวนเธอหรือเปล่า?”