ตอนที่ 314 เดินจนรองเท้าเหล็กพังก็หาไม่พบ

“ทว่านะเพคะ…” ตามติดด้วยนางที่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “หากคิดจะให้หม่อมฉันไม่โกรธฝ่าบาทก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เช่นนั้นฝ่าบาทต้องรับปากหม่อมฉันว่าภายหน้ามีเรื่องอันใดอย่าเอาแต่แบกรับไว้เพียงลำพัง ท่านเอ่ยออกมาเถิด หม่อมฉันจะร่วมแบ่งเบากับท่านเอง”

เซียวหวนหยวนจับจ้องริมฝีปากสีชาดของเวินจัวฮวาที่ขยับเปิดปิดไม่วางตา บอกว่าเป็นการเจรจาเงื่อนไข ทว่าแท้จริงแล้วทุกถ้อยทุกคำล้วนคิดเพื่อเขาทั้งสิ้น คนตรงหน้าจะให้เขายอมปล่อยมือได้อย่างไร

“ได้ เจ้ามาร่วมแบ่งเบากับเรา” ลูกกระเดือกของเซียวหวนหยวนขยับขึ้นลงตอบตกลงไป พร้อมกับสิ้นคำ ปลายนิ้วดั่งเปลวเพลิงของเขาก็วางลงบนริมฝีปากของเวินจัวฮวาแล้วลูบไล้อย่างแผ่วเบา น้ำเสียงเจือความแหบพร่าอยู่บ้าง “เรียกชื่อของเรา เรียกเราว่าสามี”