กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ลุกขึ้นเถิด”
ฝั่งนี้เวินจัวฮวาเพิ่งให้ขันทีลุกขึ้น ประตูโถงก็ถูกเปิดออกจากด้านใน นางช้อนสายตาขึ้น คำว่า “ฝ่าบาท” ยังมิทันได้เอ่ยเรียก มือก็ถูกบุรุษคว้าดึงไว้เสียก่อน
อากาศค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นลง ผิวกายดั่งหยกน้ำแข็งทั่วร่างของเวินจัวฮวาได้เปรียบยิ่งในยามคิมหันต์ ทว่าในยามลมหนาวกลับดูเย็นเฉียบไปสักหน่อย
ชั่วพริบตาที่เซียวหวนหยวนสัมผัสถึงอุณหภูมิบนมือนางก็ขมวดคิ้วมุ่น “ปรนนิบัติเจ้านายกันอย่างไร?” เขากวาดสายตามองชิวอิ๋งด้านหลังนาง จากนั้นจึงตวาดดุว่า “ลมราตรีพัดแรง ไม่รู้จักรังเกียจที่จะเตือนเหนียงเหนียงของพวกเจ้าให้คลุมฉลองพระองค์เพิ่มอีกสักตัวออกมารึ?”
สิ้นเสียงลง เขาก็กุมมือนางกระชับแน่นขึ้น ดึงร่างนางเข้ามาในอ้อมอก หวังจะช่วยคลายหนาวให้นาง