ตอนที่ 229 ภายหน้าเจ้ามิต้องกังวล

เซียวหวนหยวนพลิกมือกุมมือของเวินจัวฮวาเอาไว้ น้ำเสียงสบาย ๆ แผ่วเบาเจือไว้ด้วยความสนิทสนมคุ้นเคยยามที่ทั้งสองอยู่ร่วมกัน “เรามิเป็นไร เดินมาตลอดทางถึงได้มีเหงื่อออกเช่นนี้”

สิ้นเสียงตรัส เขากวาดสายตามองไปยังพระสนมจิ้งและโจวเหม่ยเหรินซึ่งอยู่ไม่ไกล ฝ่ายหลังรีบลุกขึ้นพากันจูงจิ้งอันเดินเข้ามาถวายบังคมพร้อมกัน “หม่อมฉัน/หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาท”

“หม่อมฉันคารวะเสด็จพ่อเพคะ”

“ลุกขึ้นเถิด” เซียวหวนหยวนมิได้มองพระสนมจิ้งและโจวเหม่ยเหริน สายตาราบเรียบที่หลุบลงทอดมองไปยังร่างของจิ้งอัน เขายื่นมือออกไปช่วยพยุงนางคราหนึ่ง รอจนคุณหนูน้อยลุกขึ้นยืนตรงแล้ว จึงลูบศีรษะนางเบา ๆ “พักนี้จิ้งอันตัวสูงขึ้นมิใช่น้อย”

จิ้งอันได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้น ดวงหน้าเล็กเท่าฝ่ามือเปี่ยมล้นด้วยความดีใจ ในแววตาที่มองไปยังเซียวหวนหยวนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น