ตอนที่ 228 ไม่ถึงเพียงนั้น

ครั้นออกจากตำหนักฉือหนิง เซียวหวนหยวนมิได้ประทับราชยาน หากแต่เสด็จดำเนินไปตามทางเสด็จในวัง การแบกหามราชยานนั้นสะดุดตาเกินไป เฉินเฉวียนอันได้รับความเห็นชอบจากบุรุษ จึงให้นางกำนัลผู้แบกหามราชยานกลับไปก่อน

ชั่วพริบตาโดยไม่รู้ตัว เซียวหวนหยวนก็ดำเนินมาถึงริมสระน้ำเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในอุทยานหลวง บัดนี้ล่วงเลยฤดูดอกบัวบานแล้ว ดอกบัวผืนใหญ่ในสระล้วนเผยให้เห็นถึงอานุภาพแห่งความร่วงโรยทรุดโทรม

นางกำนัลผู้ติดตามคนอื่น ๆ ล้วนยืนอยู่แต่ไกล มีเพียงเฉินเฉวียนอันที่ติดตามอยู่เบื้องหลังบุรุษอย่างใกล้ชิดที่สุด

ดังนั้น เฉินเฉวียนอันจึงสัมผัสถึงความหงุดหงิดรำคาญใจที่แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจบนกายของบุรุษได้อย่างเฉียบไวยิ่ง