ตอนที่ 230 มีเพียงเจ้าที่หน้าใหญ่เพียงนี้

ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด เซียวหวนหยวนจึงยอมปล่อยนางไป

เขายังมิทันจะคลายมือออกดี เวินจัวฮวาที่ไร้สิ่งค้ำยันก็พลันทรุดฮวบลงบนตั่งเอนกายดั่งก้อนโคลนอันอ่อนยวบยาบในทันใด

เซียวหวนหยวนเห็นดังนั้นก็รีบยื่นมือออกไปรั้งเอวคอดของนางเอาไว้แล้วดึงเข้ามาในอ้อมอก จากนั้นทั่วทั้งร่างของนางก็อ่อนระทวยซบลงในอ้อมแขนของเขา

ยามมองดวงหน้าน้อย ๆ ที่แดงซ่านไปทั่ว เซียวหวนหยวนพลันยกริมฝีปากขึ้น หัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ที่เจือความแหบพร่า “นับวันยิ่งไม่ได้ความขึ้นทุกที”

เวินจัวฮวาปรายตามองค้อนเขาอย่างอ่อนระโหยโรยแรง แต่มิได้เอ่ยปากอันใด

คำเปรียบเปรยที่ว่าสายตาเย้ายวนปานเส้นไหมก็คือสภาพของนางในยามนี้นี่เอง