ตอนที่ 227 สัญชาตญาณ

ยามนี้ในสมองของไทเฮาสับสนวุ่นวายราวกับกลุ่มด้ายที่พันกันยุ่งเหยิง

นางมิได้สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อยว่า ยามที่เซียวหวนหยวนเอ่ยถึงการเข่นฆ่ากันเองระหว่างพี่น้องร่วมสายโลหิต ก้นบึ้งดวงตาของเขากลับราบเรียบไร้ระลอกคลื่นอย่างสิ้นเชิง

เหตุที่เซียวหวนหยวนกล่าววาจาเช่นนี้ ก็เพียงเพื่อต้องการให้ไทเฮาเกิดความลังเลสั่นคลอนโดยเห็นแก่ลูกหลานรุ่นหลังของนางเท่านั้น

เพื่อปูทางให้แก่ลูกของเขากับนาง

ส่วนตัวเขาเองนั้นเล่า……

หากเขามีบุตรราชาอยู่ใต้เข่าหลายคน แล้วต้องมาประหัตประหารเอาชีวิตกันเพื่อแย่งชิงบัลลังก์จักรพรรดิที่เขานั่งอยู่ เขาจะรู้สึกเสียใจจริง ๆ หรือ

บางทีอาจมีอยู่บ้างสักเล็กน้อย ทว่าย่อมไม่มากพอที่จะทำให้เขาถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับหรือเจ็บปวดรวดร้าวใจเป็นแน่ ในเมื่อตัวเขาเองก็คือผู้ที่ปลิดชีพพี่น้องเพื่อก้าวขึ้นสู่บัลลังก์จักรพรรดิ กระทั่งในยามฝันตื่นกลางดึกก็ไม่เคยฝันเห็นสหายร่วมอุทรที่ต้องตายไปในแผนการของตนเลยสักครา