ตอนที่ 226 เฝ้าเดี่ยว

เมื่อหวนนึกถึงวันคืนช่วงนั้นที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันเอาชีวิตรอด ระหว่างคิ้วและดวงตาของไทเฮาก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสะเทือนใจและความรู้สึกอันท่วมท้น ครั้นเอ่ยปากขึ้นอีกครา นางมองเซียวหวนหยวนพลางผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนลง “วันนี้ฮ่องเต้มาเพราะเรื่องจัดงานวันพระราชสมภพของข้าผู้นี้ใช่หรือไม่”

เซียวหวนหยวนผงกศีรษะเล็กน้อย เลื่อนถ้วยชาที่รินเสร็จแล้วไปไว้ข้างมือของไทเฮา ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้าประโยคหนึ่งว่า

“เสด็จแม่ทรงพระปรีชา หม่อมฉันละอายใจที่มิอาจเทียบเทียม”

“พอได้แล้ว” ไทเฮาปรายตามองค้อนเขาแวบหนึ่ง “ฝ่าบาทนี่ช่างทรงพระเจริญถอยหลังลงคลองเสียจริง ไฉนถึงได้กลายเป็นคนไม่เอาการเอางานเยี่ยงนี้ เล่า ถึงขั้นเอาข้าผู้นี้มาล้อเล่นหยอกเย้าเสียได้”