ตอนที่ 140 จมูกสุนัข

ความเคลื่อนไหวที่ศาลาปี้หรูส่งเสียงอึกทึกมิใช่น้อย ลอยตรงมาถึงโถงหลักตำหนักฉี่เสียง เสียงทุบข้าวของร่ำไห้โวยวายหนวกหูจนหยวนซิวหรงที่กำลังจะเอนกายพักผ่อนปวดเศียรเวียนเกล้า นางลุกขึ้นนั่งบนแท่นตั่ง สีหน้าหงุดหงิดหม่นหมอง “หนวกหูจะตายอยู่แล้ว ยังจะให้คนหลับนอนหรือไม่”

สงบเสงี่ยมมาทั้งวันไม่เอะอะ พอถึงยามค่ำคืนกลับเริ่มคุ้มคลั่ง เมื่อครู่ไปทำอะไรอยู่ ช่างมีโรคประสาทจริง ๆ

นางกำนัลเฝ้ายามก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากศาลาปี้หรูเช่นกัน นางรีบเดินมาหน้าแท่นตั่ง เอ่ยปลอบประโลมว่า “เหนียงเหนียงโปรดระงับโทสะ หรือจะให้คนของพวกเราไปตักเตือนพวกนางให้เบาเสียงลงสักหน่อยดีเจ้าคะ”

“เจ้า…”