ตอนที่ 139 เขาเอาจริง

เวินจัวฮวาถอยออกจากอ้อมอกของบุรุษด้วยความพึงพอใจ

บนโต๊ะยังมีน้ำแกงลูกเดือยอยู่อีกถ้วย เซียวหวนหยวนยกมือขึ้นแตะขอบชามกระเบื้องเคลือบ พอดีว่าอุ่นกำลังดี ไม่ลวกมือ

เขาตักถ้วยเล็กขึ้นมาถ้วยหนึ่งแล้วเลื่อนไปตรงหน้าเวินจัวฮวา เอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “กินไม่ลงก็ช่างเถอะ ดื่มสิ่งนี้เสีย”

หลังจากรับประทานกับข้าวแล้ว น้ำแกงบำรุงย่อมเหมาะนำมาจิบให้ชุ่มคอพอดี อีกทั้งตักมาไม่มาก เวินจัวฮวาจึงมิได้ปฏิเสธ นางเพิ่งจะยื่นมือไปหยิบช้อน ชายหนุ่มก็ยื่นแขนยาวคว้าเอาไปก่อนหน้านางก้าวหนึ่ง

นางเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงเซียวหวนหยวนจ้องมองนางด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “มิต้องให้เราป้อนแล้วหรือ”

มือซ้ายของนางใช้ตะเกียบไม้ไม่เป็น แต่ยังจะใช้ช้อนแค่นี้ไม่ได้เชียวหรือ เวินจัวฮวาพลันรู้จักผ่อนปรน