ตอนที่ 109 รู้สึกผิด

ตำหนักหนิงจิ่งรอจนดึกดื่นค่อนคืนจึงได้เรียกน้ำ การเสพสมเสเพลติดกันสองวันเต็ม ทำให้เรี่ยวแรงของเวินจัวฮวาถูกสูบจนไม่หลงเหลือแม้แต่หยดเดียว

ครั้นล้างหน้าบ้วนปากเสร็จก็ถูกเซียวหวนหยวนอุ้มกลับไป พลันที่ร่างกายแตะถูกตั่งนุ่ม ซ้ำยังได้รับคำตอบรับที่แน่ชัดจากเขา เวินจัวฮวาก็หลับตาลงอย่างวางใจ มินานก็ผล็อยหลับไป

สรรพสิ่งเงียบสงัด แสงจันทร์ดุจผืนแพร แสงสว่างนวลตาชั้นหนึ่งสาดส่องเข้ามาในโถงชั้นใน อาศัยแสงสว่างสายนี้ เซียวหวนหยวนเอียงกายจ้องมองดวงหน้าที่ยามหลับใหลดูสงบนิ่งเชื่อฟังและงดงามไร้ที่ติ ย้อนไปเมื่อหนึ่งเค่อก่อน เขาเพิ่งรับปากสตรีผู้นี้ว่าจะไม่ไปหาเฉินเหม่ยเหรินในช่วงเวลานี้

ทว่าเขากลับรู้สึกอยู่เสมอว่ามีสิ่งใดไม่ชอบมาพากล การกระทำเอิกเกริกใหญ่โตปานนี้ของนาง มีจุดประสงค์เพียงแค่นี้จริงหรือ