ตอนที่ 107 ปวดหัว

แววตาของเซียวหวนหยวนแปรเปลี่ยนไม่แน่นอน ภายในอกอบอวลไปด้วยความรู้สึกนึกเสียใจ เสียใจที่วันนี้มายังศาลาปี้หรู

ภายในตำหนักบรรทมที่สว่างไสวด้วยเปลวเทียนเงียบสงัดผิดปกติ บรรยากาศพิลึกพิลั่นอึดอัดสายหนึ่งลอยคว้างอยู่ในอากาศ เฉินเหม่ยเหรินมองใบหน้าของบุรุษแล้วบังเกิดความไม่สงบใจอย่างรุนแรง

สัญชาตญาณบอกนางว่ายามนี้จำเป็นต้องทำอะไรกันสักอย่าง

ดังนั้นนางจึงได้ลงมือทำจริง ๆ

“ฝ่าบาท” นางยกมือขึ้นทัดเส้นผมสีน้ำเงินที่หลุดลุ่ยข้างขมับไว้หลังใบหู น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยเร่งเร้าบุรุษ “ชั่วยามนี้ไม่เช้าแล้ว ให้หม่อมฉันปรนนิบัติท่านพักผ่อนแต่หัววันเถิดเพคะ”

เซียวหวนหยวนได้สติกลับมาแล้วหรี่ตาลง

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว วันนี้ก็เอาเช่นนี้ไปก่อนเถิด