บทที่_99_ใบอนุญาตการปล้นสะดม_และนายพลโจรสลัดแห่งเป่ยไห่

บทที่ 99 ใบอนุญาตการปล้นสะดม และนายพลโจรสลัดแห่งเป่ยไห่

เมื่อได้เห็นภาพบรรยากาศตรงหน้า บรูค อัศวินผู้พิทักษ์ผู้มีความสังเกตการณ์เป็นเลิศ จึงไม่รอช้าที่จะส่งสัญญาณมือเงียบๆ ไปยังเหล่าโจรสลัดที่ยืนรายล้อมอยู่รอบข้าง

พรรคพวกทุกคนต่างพากันปิดปากเงียบสนิท พร้อมกับก้าวถอยร่นออกห่างจากบริเวณนั้นไปอย่างเงียบเชียบ เพื่อเปิดพื้นที่ความเป็นส่วนตัวให้แก่คนทั้งสอง

"หืม? มีปัญหาอันใดหรือท่าน?"

ไบรอนหันกลับไปเลิกคิ้วมองหญิงสาวผู้ยืนอยู่เบื้องหลัง ซึ่งในยามนี้กำลังแสดงท่าทีประหม่าและกระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด

ไวโอเล็ตยืนประจันหน้าอยู่เบื้องใกล้ ไบรอนในยามนี้เติบโตสูงใหญ่ขึ้นมากในช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมา นางจำต้องแหงนเงยใบหน้าขึ้นมองสบตา และในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดเอ่ยคำถามที่อัดอั้นตันใจมาเนิ่นนาน:

"พลเมืองดี... เจ้า... มีความประสงค์จะมาเป็นพลเมืองถาวรแห่งแองเคอร์เบย์ และเข้ารับตำแหน่งต้นหนเรือคู่ใจบนเรือ [เฟลมมิงโรส] ของข้า... ได้หรือไม่?"

เกือบไปแล้ว... เกือบไปแล้วจริงๆ! ไบรอนเกือบจะเผลอหลุดปากอุทานชมว่า "แม่นาง... ท่านช่างเป็นคนดีเสียจริง" ออกไปเสียแล้ว

คนอื่นอาจจะพ่ายแพ้ต่อคำเชิญชวนอันเย้ายวนใจนี้ แต่สำหรับเขาแล้ว... เขามีเหตุผลที่ต้องปฏิเสธ

ทว่า แม้ว่าสถานการณ์จะไม่ได้เป็นไปตามที่นางคาดหวัง แต่นางก็ไม่ควรได้รับตำแหน่งต้นหนเรือประจำกองเรือของเขาอยู่ดี