กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลAI
บทที่ 2: แลนแคสเตอร์คนสุดท้าย!
กระหน่ำ!
ในที่สุด ไบรอนก็ถูกโจรสลัดใช้ดาบโค้งอาบโลหิตฟาดฟันผลักร่วงหล่นลงสู่ท้องทะเลอันเวิ้งว้าง และร่างของเขาก็หายลับไปราวกับฟองคลื่นลูกสุดท้ายบนผิวมหาสมุทร
ต้นหนเรือร่างมหึมาผู้ซึ่งแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งหยาดโลหิตอันเข้มข้นยิ่งกว่าใคร ส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งและเย่อหยิ่งยโส
"จงสำนึกบุญคุณในความใจดีมีเมตตาของกัปตัน 'โบนเบรกเกอร์' ไมล์ส ผู้นี้เสียเถอะนะ"
ไม่จำเป็นต้องเรียกฝูงฉลามกินคนกระหายเลือดและเหล่าลูกเรือที่กำลังจะตายมาร่วมพิธีหรอก 'การเดินบนทางเดินกระดานกระโดด' แบบนี้สบายกว่าวิธี 'การลากท้องเรือ' เป็นไหนๆ ฮ่าๆๆ!
ผ่านไปไม่นานนัก ฝูงฉลามบางตัวที่กินอาหารจนอิ่มหนำสำราญแล้วต่างก็มีนัยน์ตาแดงก่ำ และราวกับถูกชี้นำด้วยพลังลึกลับบางอย่าง พวกมันพากันว่ายน้ำวนรอบเรือโจรสลัดเป็นวงกลมได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
เมื่อกวาดสายตามองไปยังฝูงฉลามเหล่านั้น นัยน์ตาของไมล์สก็เปล่งประกายเจิดจ้าด้วยความรู้สึกอันเร่าร้อนรุนแรง:
"แม้ว่าการออกคำสั่งให้พวกมันทำหน้าที่สอดแนมและต่อสู้รบราดั่งเช่นทหารยามบนเรือโจรสลัด จะจำเป็นต้องแลกมาด้วยการสังเวยหยาดโลหิตมนุษย์ทุกๆ สามวันก็ตามทีเถอะนะ"
แต่ต่อให้จะต้องจ่ายด้วยต้นทุนที่สูงลิ่วเพียงใด มันก็ยังคงคุ้มค่าและมีความพิเศษเป็นอย่างยิ่งอยู่ดี!