บทที่_03_บันทึกการเดินเรือ_กฎแห่งเงินตรา

บทที่ 3: บันทึกการเดินเรือ กฎแห่งเงินตรา

สาด!

เมื่อตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายเลือนหายจางลงไป ชั้นละอองน้ำสีเงินขาวบริสุทธิ์ก็พวยพุ่งเอ่อล้นขึ้นมาบนหน้าปกของ "สมุดบันทึกการเดินเรือ" พร้อมกับโอบล้อมห่อหุ้มร่างของไบรอนเอาไว้ในทันทีทันใด

ไอความอบอุ่นนั้นเปรียบเสมือนดั่งอ้อมกอดและสัมผัสจากมือของมารดา คอยช่วยเยียวยารักษาบาดแผลอันลึกล้ำที่ฝังรากอยู่ภายในจิตใจของเขา

และดุจดั่งสายลมพัดผ่านในฤดูใบไม้ผลิอันอ่อนโยนผสมผสานกับสายฝนอันชุ่มฉ่ำ มันได้ทำหน้าที่หล่อเลี้ยงดวงวิญญาณของเขาให้เติบใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว

พลังงานสิ่งที่ไม่สามารถจับต้องได้ ซึ่งเดิมทีไหลเวียนอยู่ภายในห้วงจิตใจมาโดยตลอด ได้พุ่งทะลวงผ่านขอบเขตเส้นกั้นระหว่างโลกแห่งจิตวิญญาณและโลกแห่งวัตถุทางกายภาพไปได้อย่างฉับพลัน

ภายหลังเสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้า ไบรอนก็ได้ยินเสียงของใครบางคนกำลังกระซิบกระซาบอยู่ข้างใบหู ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าคล้ายคละเคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายเกลือทะเล กำลังขับขานท่องบทมหากาพย์โบราณแห่งชาวเหนือ:

ใบเรือผืนใหญ่ต้องเผชิญหน้ากับกระแสลมอันรุนแรง;

มันกระพือปีกสะบัดไกวและหมุนวนอยู่ตลอดเวลาไม่หยุดหย่อน;

'ความตาย' คือเสียงคำรามกู่ร้องของนายท้ายเรือ;