เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในปากถูกป้อนเนื้อปลาชิ้นหนึ่งที่ชุ่มด้วยน้ำจิ้มงาและน้ำซอส รสชาติเค็มหอมเมื่อเข้าปาก นางเคี้ยวตุ้ย ๆ ในปาก สีหน้าโศกเศร้ายังมิทันเลือนหาย พลางสะเทือนใจพลางกินของอร่อย สองแก้มป่องขยับเคี้ยวไปมา
“เหม่อลอยเชียว”
ลิ่งอี๋ช้อนสายตาขึ้น “เพคะ?”
“ไม่มีอันใด” เขาป้อนทีละคำต่อไป นางบอกว่าจะกินเองแต่ถูกชายหนุ่มปฏิเสธ นางจึงจำต้องกล่าวว่า “ท่านก็กินบ้างสิ”
จ้าวโยวถงหัวเราะในลำคอ “อาศัยช่วงที่เจ้าดูงิ้วข้าก็กินจนหมดแล้ว นี่เป็นของเจ้าทั้งหมด”
นางถอนหายใจ ชายหนุ่มพลันถามทันที “ไม่อยากกินแล้วหรือ?”
ภรรยาตัวน้อยส่ายหน้า พลางหาวหวอด “ร้อนนิดหน่อยเพคะ” ก้มหน้าเลิกแขนเสื้อกว้างขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อศอก กำไลมังกรหงส์คู่หนึ่งบนข้อมือทอประกายระยิบระยับ ชายหนุ่มกล่าว “เอาละ เหงื่อยังมิออกสักหน่อย ประเดี๋ยวกินเสร็จก็ไปกันแล้ว”