เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รถม้าแล่นเข้าสู่ถนนสายยาว เสียงร้องขายของและเสียงผู้คนสองข้างทางเริ่มอึกทึกจอแจ นางถูกเขาเอามือปิดหน้ากะทันหันจนยังคงยืนงงอยู่ พลันได้ยินเสียงร้องตะโกนแหลมสูงเป็นพิเศษจากด้านนอกดังแว่วมาว่า “วันนี้หอหยางตั้งเวทีจะเล่นงิ้ว เหตุใดเจ้ายังนั่งดื่มชาอยู่ที่นี่อีกเล่า”
“เล่นงิ้วมีอันใดน่าประหลาด วันไหนก็ดูได้มิใช่หรือ?”
“คราวนี้ไม่เหมือนกัน วันนี้เล่นเรื่องบุพเพคนพราก เจ้าไม่ไปข้าจะไปละ ถึงแม้ไม่ดูงิ้ว วันที่หนาวเหน็บเช่นนี้ข้าก็ต้องไปลิ้มลองหม้อไฟอุ่นกับหมั่นโถวไส้น้ำของหอหยางให้ได้”
ท่ามกลางเสียงผู้คนจอแจ พอคนผู้นั้นเอ่ยขึ้น รอบข้างก็มีคนขานรับ บอกว่าตนเองก็ต้องไปเช่นกัน แว่วเสียงผู้นั้นร้องไล่หลังมาว่า “รอก่อน ข้าก็จะไปดูด้วย”
ลิ่งอี๋ดึงมือเขาออก กระซิบถามเสียงเบาว่า “พวกเขาพูดถึงงิ้วเรื่องใดกันหรือ?”