ตอนที่ 235 ขอขมาขออภัย

คืนนี้จงลิ่งอี๋พักผ่อนที่เรือนหลังนี้ ยามบุรุษแนบชิดเข้ามา นางมิได้หลบเลี่ยง พลางจัดปลายผมกล่าวว่า “ขายังเมื่อยอยู่เลย” มือใหญ่ตรงเอวนวดคลึงแผ่วเบา เลื่อนไปยังขาที่นางบ่นว่าเมื่อย นางขยับตัวเล็กน้อย มิยอมให้เขาสัมผัส จ้าวโยวถงแนบชิดใบหูนางเอ่ยว่า “นวดให้เจ้าอย่างไรเล่า หนาวหรือไม่?”

เขาอยู่ใกล้เพียงนี้ จะหนาวได้อย่างไร นางหลับตาลงกล่าวว่า “ไม่หนาว”

หลับสนิทไร้ฝันตลอดหนึ่งราตรี นางตื่นขึ้นมาในอ้อมอกของบุรุษ มือวางทาบอยู่บนแผงอกของเขา ผ้าห่มคลุมถึงคาง ชายหนุ่มเลิกม่านเตียงขึ้นช่วงหนึ่ง ครั้นเห็นนางตื่นแล้วก็บีบแก้มนาง น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำ “ชั่วยามยังเช้าอยู่”

“ข้าอยากไปหาท่านแม่”

เขาลุกขึ้นนั่งไปหยิบเสื้อผ้าของนาง จงลิ่งอี๋ก็ลุกขึ้นนั่งเช่นกัน พลางมองแผ่นหลังของเขาแล้วเอ่ยว่า “ท่านไปกับข้าด้วยสิ”

มือของบุรุษที่กำลังหยิบเสื้อผ้าชะงักไปชั่วพริบตา สีหน้าราบเรียบ “ได้”