ตอนที่ 234 ไม่อาจกลับคำ

ชายหนุ่มเงยหน้าดื่มสุรา จงลิ่งอี๋หลุบตามองเงาสะท้อนของคนทั้งสองในน้ำ นางสบตากับเงาตนเองบนผิวน้ำ ส่วนชายหนุ่มกำลังก้มหน้ามองสุราในมือ

สายลมพัดผ่านมาระลอกแล้วระลอกเล่า คนทั้งสองต่างไม่มีผู้ใดขยับเขยื้อน

เขาในเงาสะท้อนเงยหน้าดื่มสุราจนหมด ก่อนจะวางโถสุราไว้ด้านข้าง จงลิ่งอี๋จับตาดูโถใบนั้น มันยาวเท่ากับฝ่ามือของนางพอดี ไม่รู้ว่าเขาเริ่มดื่มตั้งแต่เมื่อใด ดื่มมานานเท่าใดแล้ว รอบกายอบอวลไปด้วยกลิ่นสุราหอมกรุ่น คล้ายกับว่าแม้แต่น้ำที่ไหลรินอยู่ก็ยังเป็นน้ำสุราสีขาวเงิน

ยามอยู่ด้วยกันสองคน จงลิ่งอี๋ไม่ค่อยเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน นางมีนิสัยเย็นชา ยามนี้เพียงเงยหน้ามองดวงจันทร์ แสงจันทราและผืนน้ำต่างทอประกายระยิบระยับอยู่รอบกายนาง ราวกับอยู่ห่างไกลจากโลกมนุษย์ยิ่งนัก ชั่วพริบตาอาจจะลอยละลิ่วไปตามสายลม