ตอนที่ 236 ที่ซึ่งใจนี้สงบ

ครั้นถึงหน้าประตูคฤหาสน์ จงลิ่งอี๋รวบกระโปรงลงจากรถม้า ทว่าเท้าเพิ่งแตะพื้น หัวเข่าพลันอ่อนยวบทรุดลงกับพื้น ชายหนุ่มรีบประคองพานางก้าวเข้าประตู ประตูใหญ่พลันปิดสนิทลงเบื้องหลัง จงลิ่งอี๋ยืนนิ่งอยู่กับที่ เงยหน้ามองเขาแล้วเอ่ยว่า “เดินไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ”

จ้าวโยวถงอุ้มนางขึ้นมาในคราเดียวมุ่งหน้ากลับเรือนหลัก พอนั่งลงบนตั่งนางก็บอกว่าอยากเปลี่ยนอาภรณ์ เขาจึงสั่งให้คนนำเสื้อผ้าสะอาดมาให้ พลางหันไปถามนางว่า “จะอาบน้ำชำระกายหรือไม่”

“อืม” เด็กสาวพยักหน้า ลมจากขุนเขาหอบเอาฝุ่นละอองติดมา ย่อมต้องชำระล้างเสียหน่อย

ถังอาบน้ำถูกยกเข้ามาในห้องบรรทม ชายหนุ่มอุ้มนางเข้าไปด้านใน จงลิ่งอี๋เกาะขอบถังอาบน้ำทรงตัว หันไปมองเขาเงียบ ๆ ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น “มีอันใดหรือ”

นางขยับริมฝีปาก “…ออกไปก่อนเจ้าค่ะ”