ตอนที่ 229 ผมหงอกก่อนวัย

อาหารกลางวันนางนั่งลงข้างกายเขา สภาพการณ์ของทั้งสองในยามนี้ ราวกับเปิดอกพูดคุยกันแล้วทว่าก็คล้ายยังมีบางสิ่งขวางกั้นอยู่ ที่สำคัญล้วนอยู่ที่จงลิ่งอี๋ นางสงวนทีท่าและเหนียมอายยิ่งกว่าแต่ก่อน นั่งก้มหน้าคีบเม็ดข้าวอยู่ข้างกายเขาอย่างเกร็งไปหมดทั้งตัว

ชายหนุ่มนั่งแยกขาอย่างสบายอารมณ์ เบื้องหน้ามีบะหมี่ชามโต บนบะหมี่พูนไปด้วยเนื้อแพะหั่นบาง ๆ น้ำแกงบะหมี่ลอยละล่องด้วยน้ำมันพริกสีแดงชั้นหนึ่ง กลิ่นหอมสดชื่นเผ็ดชาลิ้นลอยเข้าจมูกของจงลิ่งอี๋ เขาคีบเนื้อแพะกับบะหมี่เส้นใหญ่คำโตเข้าปาก พอคนชาม กลิ่นเผ็ดก็ยิ่งกำจายออกไป จงลิ่งอี๋ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เงยหน้าขึ้น พลันสั่นสะท้านขึ้นมาคราหนึ่งแล้วจามออกมา

กลิ่นเผ็ดร้อนมุดเข้าสู่รูจมูก นางจึงจามติดต่อกันอีกคราหนึ่ง จนเม็ดข้าวบนตะเกียบสะเทือนร่วงหล่น นางสูดจมูกด้วยสีหน้างุนงง

จ้าวโยวถงมองดูนาง ลูบหน้าผากของนางดู ไม่ได้ตัวร้อน จึงก้มหน้ามองบะหมี่แวบหนึ่ง ยื่นหน้าไปดมดูแล้วผลักออกไปไกล ส่งช้อนกระเบื้องให้จงลิ่งอี๋แทนที่ตะเกียบ “กินข้าวใช้ช้อนกินเถิด”

คีบกับข้าวให้นางหลายอย่าง จนกระทั่งพูนชามข้าว เด็กสาวส่ายหน้าอย่างลำบากใจแล้วเอ่ยว่า “ไม่เอาแล้วเจ้าค่ะ”

“กินให้หมด” เขาหยุดมือ พลางกินพลางมองนาง