ตอนที่ 228 ฝนกระหน่ำวันวสันต์

ริมฝีปากบดเบียดแนบชิดอย่างนุ่มนวล ความซ่านสยิวแล่นปราดขึ้นมาหนาแน่นยั้วเยี้ย ปลายนิ้วทั้งสิบของนางสั่นระริกไปถึงขั้วหัวใจ ชาหนึบจนต้องงอนิ้วมือ เมื่อจุมพิตนั้นทวีความลึกซึ้งขึ้น สองมือก็ค่อย ๆ ไร้เรี่ยวแรงตกลงมา ทาบอยู่ตรงแผงอกของเขา

รู้สึกเหมือนถูกขบเบา ๆ ทีหนึ่ง ขนตายาวขยับไหวแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพียงชั่วพริบตา นางมองเห็นดวงตาของชายหนุ่มในระยะประชิดที่เปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์ ล้ำลึกดั่งห้วงสมุทร สะกิดลึกเข้าไปในหัวใจโดยไม่ทันตั้งตัว นางรีบหลับตาลง ความชาซ่านตรงริมฝีปากและฟันพลันแจ่มชัดขึ้นมาอีกครา ทุกความเคลื่อนไหวเพียงแผ่วเบาของชายหนุ่ม ล้วนพาให้ดวงจิตวิญญาณของนางล่องลอยตามไปด้วย

จุมพิตทีละน้อย กลืนกินทีละนิด ทีแรกยังคงอ่อนโยน ครั้นค่อย ๆ รับรู้ถึงการยอมตามของแม่นางน้อย มือตรงเอวก็เริ่มโอบกระชับแน่น ไม่อาจหักห้ามใจมิให้รัดนางเข้าสู่อ้อมอก เพื่อให้นางยอมพึ่งพิงเขาด้วยกายใจอันอ่อนระทวย