ตอนที่ 227 สนใจข้าหน่อยเถิด

สายลมเริ่มกรรโชกแรง พัดปะทะหน้าผากแล้วกรีดผ่านแก้ม จงลิ่งอี๋เหนี่ยวแขนข้างนั้นไว้ไม่ยอมปล่อย เอี้ยวศีรษะมุดเข้าไปในอ้อมอกของเขา จ้าวโยวถงรั้งบังเหียนหยุดม้า โอบรัดร่างที่สั่นเทาของนาง ก้มลงจุมพิตปลายใบหู “เอาละ ไม่กลัวแล้ว เป็นข้าไม่ดีเอง ตกใจหรือ?”

เขาอุ้มนางขึ้นมาให้นั่งขวางอยู่เบื้องหน้า เพื่อให้นางพิงเขาได้อย่างสบายตัวยิ่งขึ้น จงลิ่งอี๋ไม่ตอบคำ แม้แต่ศีรษะก็ไม่ยอมเงย เม็ดเหงื่อของจ้าวโยวถงที่เดิมทีผุดขึ้นเพราะแดดเผาซึมออกมาอีกระลอก เอ่ยปลอบเสียงแผ่ว “อย่าร้องเลย หากเจ้าโกรธจะทุบตีข้า ด่าทอข้าก็ย่อมได้ อย่าเก็บกดไว้เลย”