กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไออุ่นจากมือส่งผ่านไปยังแผ่นหลังของนาง ร่างกายกลับจดจำมันได้เร็วกว่านาง ปลายนิ้วชาด้าน หัวใจเต้นรัวดุจรัวกลอง บุรุษผู้นั้นยืนอยู่ข้างกายนางราวกับเพิ่งตื่นจากความฝัน ก้มหน้ามองนางอย่างสงบนิ่ง “ผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ ระวังตัวด้วย”
ฝูงชนอันพลุกพล่านเลือนหาย โคมไฟนับพันนับหมื่นดวงล้วนกลายเป็นเพียงฉากประกอบ สีหน้าของบุรุษยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม ดวงตาของเขาลึกล้ำดุจสระน้ำ นางมองเห็นตัวเองได้อย่างง่ายดายในนั้น เป็นตัวนางที่กำลังยืนเหม่อลอย