ตอนที่ 220 บะหมี่น้ำปลาหลีฮื้อ

จงลิ่งอี๋พิงแผ่นหลังกับกำแพงด้านนอก เอ่ยกับองครักษ์ว่า “กลับไปกันให้หมดเถิด ข้าขอยืนอยู่คนเดียวสักครู่” องครักษ์และนางกำนัลย่อมไม่จากไปจริง ๆ หากแต่ถอยออกไปยืนรอห่างออกไปห้าหกก้าว เหนือศีรษะเลยกำแพงออกไปมีดอกล่องนภาสีส้มแดงดั่งเปลวเพลิงยื่นออกมา ไหวเอนเบา ๆ ตามสายลม ด้านในกำแพงใต้ดอกล่องนภา ชายหนุ่มยืนเอียงกายพิงกำแพง ใช้มือข้างหนึ่งลูบกำแพงไว้ เขารู้ว่านางยังมิได้จากไป

ศีรษะแนบชิดกำแพง ดวงตาทอดต่ำ คล้ายกับสามารถมองทะลุกำแพงไปเห็นสีหน้าของนางในยามนี้ได้อย่างแท้จริง