ตอนที่ 219 ลมน้ำค้างกลางดึก

สายตาของเขาลูบไล้ไปตามเรือนร่างของนาง ประหนึ่งมือคู่หนึ่งที่ร้อนใจใคร่รู้ถึงความเป็นอยู่ของนางในยามนี้ ไม่อาจมองเห็นสีหน้าของนาง ทว่าทางสายเล็ก ๆ นี้มิได้ราบเรียบ การที่นางเดินขึ้นมาได้ย่อมแสดงว่าร่างกายได้รับการฟื้นฟูเป็นอย่างดี

ในจดหมายบอกว่านางมาทุกวัน คิดไม่ถึงว่าที่แท้จะพิงแผ่นศิลาเอ่ยคำพูดอยู่เช่นนี้ จ้าวโยวถงเงยหน้ามองดูท้องฟ้า วันนี้แดดจัดยิ่งนัก นางคิดจะนั่งไปถึงเมื่อใดกัน

เขายืนอยู่ใต้ร่มไม้จนเหงื่อเริ่มซึม หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน หมุนตัวหันหน้าเข้าหาป้ายหลุมศพ ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบไปหลังต้นไม้ ทว่าต้นไม้นั้นมิอาจบดบังรูปร่างของเขาได้ ร่างกายส่วนใหญ่จึงโผล่พ้นออกมาทั้งสองด้าน จงลิ่งอี๋ย่อมคิดไม่ถึงว่าในป่าด้านหลังจะมีคนอยู่ จึงมิได้มองไปทางนั้น