เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นางกระชับเสื้อคลุมกันหนาว ก้มหน้าปิดหน้าต่าง พลางครุ่นคิดว่าเริ่มไม่ทำร้ายร่างกายตนเองตั้งแต่เมื่อใด ในค่ำคืนเช่นนี้เมื่อกาลก่อน ล้วนแต่เดินเท้าเปล่าย่ำบนพื้นเพื่อรับลมหนาว ท่านยายบอกว่านางได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดียิ่ง ทว่าคนที่ลงแรงแท้จริงกลับเป็นบุรุษผู้นั้นที่ทุกคนต่างไม่เอ่ยถึง ทุกคนต่างปิดปากเงียบสนิท รู้ดีว่าคนรอบกายนางล้วนเป็นคนของผู้ใด รู้ดีว่านางถูกผู้ใดส่งตัวกลับมา ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงเลยสักคน
ท่านยายพูดอ้อมค้อมไปไกล ทว่ากลับมิได้เอ่ยถึงแม้เพียงครึ่งคำ
นางกำนัลผู้อยู่เวรยามค่ำคืนจุดตะเกียงยืนอยู่นอกประตู เอ่ยถามว่านางต้องการสิ่งใดหรือไม่ หรือมีที่ใดไม่สบาย ด้านในจงลิ่งอี๋ปีนกลับขึ้นไปบนตั่ง ลูบกระบอกน้ำร้อนพลางกล่าวว่า “ไม่มีสิ่งใดไม่สบาย เจ้าช่วยเปลี่ยนกระบอกน้ำร้อนอันใหม่มาให้ข้าเถิด... อันนี้เย็นแล้ว...”