ตอนที่ 217 ดอกพุทราโรยริน

ชิงโจวมีขุนเขาป่าเขาลำเนาไพรมาก มีคันนามาก แหงนหน้ามองไปล้วนเป็นทิวเขาเขียวขจีและแมกไม้ พอย่างเข้าเดือนหก สิ่งที่พบมากที่สุดในเมืองเล็กแห่งนี้ก็คือดอกพุทรา สีเหลืองสลับเขียว ส่งกลิ่นหอมหวานระคนเป็นระลอก จงลิ่งอี๋แหงนหน้ายืนมองดอกพุทราอยู่ใต้ต้น ด้านข้างมีท่านยายเดินเข้ามา “พอถึงฤดูสารทเดือนเก้า ก็จะกินผลพุทราได้แล้ว ทุกปีช่วงเวลานี้ ท่านตาของเจ้าล้วนพาพวกเด็ก ๆ ไปตีผลพุทรามากิน”

“พรุ่งนี้ท่านตาของเจ้าก็ต้องออกเดินทางไปภูเขาไท่ซานแล้ว เขาทางฝั่งโน้นยังมีธุระบางประการและมีสหายเก่าต้องไปพบ จึงต้องออกเดินทางแต่เช้าหน่อย”

“ลิ่งอี๋ แล้วเจ้าเล่า”

นางส่ายหน้า “ข้าไม่มีสหายเท่าใดนัก”

หวังซื่อลูบต้นพุทราจีนต้นนั้นเบา ๆ “เจ้ารู้ว่าข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องสหาย ระยะนี้เจ้าดูมีเรื่องกลัดกลุ้มใจหนักหนาขึ้นทุกที ในใจมีเรื่องอันใด ได้บอกกล่าวกับแม่ของเจ้าแล้วหรือไม่”