ตอนที่ 216 กลัวนางไม่คำนึงถึง

เวทีงิ้วปลูกสร้างขึ้นชั่วคราว บทขับร้องล้วนเป็นสำเนียงถิ่นชิงโจว น้องสาวลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนฟังอย่างเอร็ดอร่อย จงลิ่งอี๋ฟังไม่ค่อยกระจ่างชัด ฟังเข้าใจครึ่งหนึ่งตกหล่นไปครึ่งหนึ่ง ยกมือรินน้ำต้มให้ตนเอง ประคองถ้วยชาจรดริมฝีปาก ได้ยินเสียงสนทนาที่ใกล้ชิดจากห้องข้าง ๆ ขยายวงกลายเป็นการโต้เถียง

เสียงโต้เถียงดังกลบเสียงร้องงิ้วอันอ้อยอิ่งด้านนอก น้องสาวลูกพี่ลูกน้องทั้งสองหันศีรษะมองออกไปข้างนอก “ข้างห้องเป็นอันใดไปหรือ?”

จงลิ่งอี๋โบกพัดห้ามปราม “อย่าออกไป”