ตอนที่ 212 ไปดูฤดูวสันต์

ลมกรรโชกหิมะหนัก ตามระเบียงเชื่อมกำแพงตำหนักในวังหลวงไร้ผู้คนโดยสิ้นเชิง ตำหนักฝูหนิงจากที่เคยคึกคักกลับสู่ความหนาวเงียบ ลมและหิมะทั่วฟากฟ้าล้วนหยุดนิ่งอยู่ในใจจ้าวโยวถง เขานั่งอยู่ข้างแท่นเนิ่นนาน ใบหน้าเย็นแข็งราวกับถูกหิมะนอกห้องปกคลุม แข็งจนแม้แต่กะพริบตาก็เชื่องช้า

นางมีไข้ร้อนครั้งหนึ่ง กว่าจะคลายไข้ก็ถึงรุ่งสางวันถัดไป เขาไม่ได้หลับเลยตลอดหนึ่งราตรี

ยามนี้หิมะนอกห้องกลับยิ่งหนักขึ้น หลังไข้ลด จงลิ่งอี๋ค่อย ๆ ตื่น นางเห็นเคราเคราครึ้มเต็มใบหน้าของเขาเสียก่อน คิ้วขมวด หน้าเข้ม ดวงตาลึก ลึกดำจนเย็นยะเยือก

จับตานางครู่หนึ่ง ลำคอสั่นเบา ๆ เอ่ยช้า ๆ ว่า “ตื่นแล้วหรือ” เสียงแหบพร่าเล็กน้อย