ตอนที่ 213 มิกล้าเผยหน้า

นางจำน้ำหนักพู่กันของทุกตัวอักษรได้ จำรอยตวัดเส้นขวางเส้นเอียงได้ทุกเส้น เพียงพอที่จะจินตนาการถึงท่วงท่าและสีหน้ายามเขาจรดพู่กันได้เลย

จงลิ่งอี๋อ่านจบ สีหน้าก็พลันแข็งค้าง เงยหน้าถามนางกำนัลที่ยืนอยู่ไม่ไกลว่า “ฝ่าบาทเล่า?”

“เรียนนายหญิง ฝ่าบาทเสด็จไปว่าราชการเช้าแต่ยังมิได้เสด็จกลับมาเจ้าค่ะ”

ยังไม่เสด็จกลับ… หมายความว่าอย่างไร กระดาษแผ่นนี้หมายความว่าอย่างไร นางหมุนตัวเดินออกไปนอกโถง สายลมเย็นเยียบพัดผ่านใบหน้า กลีบดอกท้อประปรายถูกพัดร่วงหล่นแทบเท้า บนใบหน้าของนางไร้รอยยิ้มโดยสิ้นเชิง มีเพียงความตื่นตระหนกและตกตะลึง ในใจเคว้งคว้าง ว่างเปล่าจนใจสั่น

“หมายความว่าอย่างไร” นางหันกลับมา มิได้ใส่ใจฤดูวสันต์แทบเท้า เอ่ยถามนางกำนัล “...พระองค์ตรัส...สิ่งอื่นใดอีกหรือไม่?”