กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ถึงแม้จะเป็นข้า ข้าก็ทำเพราะท่าน พูดให้ถึงที่สุดมันก็เป็นความผิดของท่านอยู่ดี” นางโกรธจัดจนขาดสติ มือเรียวเล็กดึงร่างครึ่งตัวของจงหลงลอยขึ้นจากเตียง เขาหัวเราะเสียงแหบแห้งในลำคอดังฮ่อ ๆ “ข้าจะลงไปรอเจ้า ถึงข้างล่างเมื่อใด ครอบครัวเราสามคนพ่อแม่ลูกค่อยกลับมาพร้อมหน้ากัน”
“ปัง”
นิ้วมือคลายออก คนป่วยที่ไร้ซึ่งไอชีวิตแล้วร่วงหล่นกระแทกกลับลงไปบนผ้าห่มนวมอย่างแรง กระดูกทั่วร่างแทบจะชนเข้ากับกระดานเตียง นางยังคงตัวสั่นเทาพลางหลุบตามองใบหน้านั้นด้วยความโกรธแค้น สีหน้าและแววตามิเหมือนยามปกติเลยแม้แต่น้อย ราวกับตกเป็นมารไปแล้ว เปาซีเสียนพุ่งชนองครักษ์กระเด็นแล้วโผเข้าหาศพของจงหลงพร้อมเอ่ยวิงวอนว่า “คุณหนูใหญ่ ข้าขอร้องเจ้าล่ะ”