ตอนที่ 200 เครื่องประดับทองบนพื้นชาด

ครั้นเขากลับไปอีกครา คนก็ตื่นแล้ว นอนเหม่อลอยอยู่บนตั่งด้วยความกลัดกลุ้มใจ เขาจึงนั่งลงข้างกายนาง “นอนไม่หลับก็มิต้องนอน ลุกขึ้นเปลี่ยนอาภรณ์แล้วกินอาหารเย็นเถิด” สิ้นคำ แม่นางน้อยก็ขยับกาย ทว่ายามก้าวลงจากตั่งกลับมึนศีรษะอยู่บ้าง ย่างก้าวซวนเซไปมา จ้าวโยวถงรีบคว้าประคองนางไว้ด้วยความกังวล “รู้สึกไม่สบายตรงที่ใดหรือไม่”

“…หามิได้เจ้าค่ะ เพียงแต่นอนนานเกินไปจึงเวียนศีรษะบ้าง”

อาหารเย็นมื้อนี้กินได้อย่างเชื่องช้า เขารู้ว่ากลางวันนางต้องทนอึดอัดคับข้องใจ จึงจงใจกินไปหยุดไปเป็นเพื่อน ทว่านางกลับละเลียดกินได้ไม่ถึงครึ่งชาม ในใจเขาเริ่มร้อนรุ่ม วางชามและตะเกียบลงแล้วขยับไปนั่งข้างกายนาง แย่งตะเกียบในมือนางมา คีบเนื้อปลานึ่งชิ้นหนึ่งยื่นไปตรงริมฝีปาก “อ้าปาก”