ตอนที่ 187 ใครให้นางมา

ทั้งสองนั่งรถม้าสีม่วงชาดคันเดียวกัน ด้านในมีที่ว่างกว้างขวาง ทว่าเขากลับจงใจเบียดชิดติดตัวนาง หลังจากออกจากวังเสียงผู้คนก็จอแจ เสียงร้องเร่ขายของดังมาไม่ขาดสาย จงลิ่งอี๋ขยับตัวไปชิดผนังรถ บุรุษผู้นั้นก็ตามติดประชิดมา

“ร้อนเพคะ”

มือข้างหนึ่งลูบขึ้นบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาทันใด “ร้อนได้อย่างไร”

นางเอ่ยว่า “ท่านเบียดชิดเช่นนี้ร้อนยิ่งนัก”

มือนั้นเลิกม่านผ้าต่วนขึ้น แสงสว่างจ้าส่องเข้ามาเบื้องหน้า คนสัญจรไปมาบนถนนเดินผ่านมุมม่านที่เปิดขึ้น จงลิ่งอี๋หลบไปด้านหลัง ชายหนุ่มเอี้ยวตัวข้ามนางมองออกไปนอกหน้าต่าง “ริมทางตรงนี้มีร้านค้าขายขนมอยู่ร้านหนึ่ง ขนมส้มแดงของร้านนี้รสชาติดียิ่ง ขากลับเข้าวังซื้อสักหน่อยเถิด”