ตอนที่ 186 ตัวชีปะขาวกับคุนเผิง

ผู้ถูกถามมิแม้แต่จะปรายตามองเขาก็เดินจากไป ในศาลาเหยียนชุนเหลือเพียงจ้าวโยวถง ริมฝีปากประดับรอยยิ้มจางดั่งมีดั่งไร้

ตกค่ำจงลิ่งอี๋นั่งหวีผมอยู่หน้าคันฉ่อง ชายหนุ่มสางเรือนผมยาวจากด้านหลังของนาง นิ้วเรียวยาวเลื่อนสัมผัสลำคอ นางหลุบสายตาหลบประกายตาที่กดดันในคันฉ่อง ใช้หวีไม้สางผมอย่างประณีตทีละครั้ง

มือสีรวงข้าวลูบไล้ผ่านลำคอและหัวไหล่ ค่อย ๆ เลื่อนไปตามชุดนอนจนถึงท่อนแขน พลันออกแรงรั้งแน่น ดึงร่างนางเข้าสู่อ้อมอก ในคันฉ่องสะท้อนสีหน้าตระหนกตกใจของนางในชั่วพริบตา ทำลายความเย็นชาจนหมดสิ้น เขาโน้มศีรษะลงสูดดมกลิ่นเรือนผมยาว “ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง”